donderdag 24 november 2011

Wat na de studies en Chiro?

Van januari tot mei 2011 reisde Karen, oud-leidster van de Chiromeisjes van Weerde, alleen naar Zuid-Amerika. Haar tante Greet maakt al jaren geregeld een reis in haar eentje. De maatschappij blijkt eerder kritisch te staan tegenover meisjes en vrouwen die alleen rondtrekken. Karen en Greet vertelden mij hun verhaal, met onderstaand artikel als resultaat...



maandag 21 november 2011

Een zondag anders

Voor de Chiro van Weerde is de voorlaatste zondag van november altijd anders dan de anderen. Terwijl de Weerdse jongens- en meisjeschiro al zestig jaar niet gemengd bestaan, vieren ze op die zondag het feest van Christus Koning samen. Een uitzonderlijke chironamiddag waarop leiders en leidsters hun groepen entertainen met leuke spelletjes en waarbij de samenwerking wordt bezegeld met lekkere koffiekoeken en warme chocomelk.

"Eikes, naar de jongens!", denkt het merendeel van de 6-jarigen. Een zondag met vriendinnen volstaat voor hen. Toch is het feest van Christus Koning iets wat de meisjes zal bijblijven. Om 14u vinden acht Biekes hun weg naar het grote veld aan de Weerdse put. Daar zien ze niet alleen hun chirovriendinnetjes terug, maar ook elf leeftijdsgenootjes die lid zijn van de Chirojongens Weerde.

Na enkele verlegen blikken en wat nerveus gegiechel, gaan de jongens en meisjes op in de spelletjes die hun leiding voorlegt. Klassiekers als 'twee is te weinig, drie is te veel', 'vlaggenstok' en 'tikkertje kus' passeren de revue. Geen gezaag en geen geween: Biekes en Kadeekes slagen er zonder problemen in een zondag samen door te brengen. Om 16u eten ze hun buikjes rond aan de koffiekoeken en drinken ze uitgeput hun chocomelk. Wanneer even later de mama's en papa's dochter- of zoonlief komen ophalen, zijn de meeste kindjes droevig dat de chirozondag al voorbij is.




©Facebook
  
Terwijl het al lang geen uitzondering meer is dat een chirogroep bestaat uit jongens en meisjes, blijft die scheiding toch een feit in Weerde. Na jaren apart zondagen door te brengen, is het idee van een samensmelting haast ondenkbaar. Niemand stelt zich vragen bij de verdeelde werking en iedereen is tevreden met de twee chiro's in het kleine dorp. Bovendien biedt de verdeling in een jongens- en meisjeschiro verschillende mogelijkheden. Zo is een zondag samen speciaal en kunnen de kinderen blijven genieten van een feest als Christus Koning...

donderdag 10 november 2011

"Sinte Maarten op ne stok..."

Sint-Maarten door Antoon van Dijck
11 november, Wapenstilstand, Dag van de vrouw en Dag van de Heilige Sint-Maarten. De kinderen van het dorpje Weerde staan vooral stil bij dat laatste.

Sint-Maarten, de patroonheilige van het kleine Weerde. Op een barre winteravond schenkt de goede man een stuk van zijn mantel aan een arme bedelaar. Bijna twee millennia later, wordt Sint-Martinus nog steeds al zingend herdacht...

8u30, enthousiast worden de meeste kinderen wakker. Een beetje zenuwachtig zoeken ze hun warmste kleren bij elkaar. Na een flink ontbijt, trekken ze hun schoenen aan en begeven ze zich naar de voordeur. Mama draait nog een dikke sjaal rond hen en geeft ze een "wees voorzichtig" inclusief kus op het voorhoofd mee. Eenmaal op straat worden kleine groepjes van vriendjes en vriendinnetjes gevormd. Samen denken ze een route uit en zo begint een vermoeiende, maar leuke dag.

Geen enkele deur wordt overgeslagen tijdens het zingen. Jong en oud doen met een brede glimlach open en belonen de jonge zangers voor hun inspanning. Rugzakken en geldbeugels vullen zich snel. 's Middags kan het jong geweld een lekkere pannenkoek eten in de plaatselijke parochiezaal. Als dank delen de kinderen een beetje van hun opbrengsten met de 11.11.11-actie. Met hernieuwde energie wordt er nog de hele namiddag gezongen. Uitgeput en hees komen de kleintjes tegen de avond weer thuis. Na wat stoefen bij mama en papa met al dat lekkers, gaan de zangers slapen. Het snoepgoed verwijnt in de kast en de centjes in de spaarpot.

Ook de Chiromeisjes van Weerde gaan op 11 november van deur tot deur. Zij zingen voor hun adoptiekindje José uit Mexico. Jaarlijks draagt elke Weerdenaar zijn steentje bij. In de herinnering van Sint-Maarten, leeft het delen met anderen zo verder.